تو را با لهجه ی گلهای نيلوفر صدا کردم

دلم حيران و سرگردان چشمانی است رؤيايی

و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم

تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

به روی اشکی از جنس غروب ساکت

و نارنجی خورشيد وا کردم

نمی دانم کجا  تا کی ، برای چه

ولی رفتی

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه برمی داشت

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

و بعد از رفتنت درياچه بغضی کرد

کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد

و من با آنکه می دانم

تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زيبای توام برگرد!

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

و من در اوج پاییزی ترين ويرانی يک دل

نمی دانم چرا؟